« Terug naar de filmpagina ****

Klein leed en grootspraak

door Arjan Welles
De gezette Ryan (Troy Gentile) en zijn beste vriend, de magere Wade (Nate Hartley) hebben een eerste middelbare schooldag die alleen in nachtmerries voorkomt. Het begint al als de nieuwbakken brugpiepers met hetzelfde shirt aan bij de bushalte aankomen. Deze uniforme schooloutfit nodigt de grootste etterbak van de school Filkins (Ales Frost) uit om ze maar gelijk tot mikpunt van zijn pesterijen te bombarderen. Daar komt nog eens bij dat meganerd Emmit (David Dorfman) achter ze aan begint te lopen. De pesterijen lopen steeds verder uit de hand en het wordt tijd voor een persoonlijke bodyguard.


Om de hoek hangt de nietsnut Drillbit Taylor (Owen Wilson) rond die elke morgen aan het strand douchet en weer eens platzak is. De advertentie van de drie pispaaltjes komt als geroepen en zonder al te veel moeite krijgt Drillbit de baan als persoonlijke lijfwacht en trainer van de drie scholieren. De zelfverdedigingcursus die Drillbit, die zegt ex-militair te zijn, op de jongens loslaat is nogal onconventioneel en hij moet zich in heel wat bochten wringen om niet zijn geloofwaardigheid te verliezen. Drillbit schopt het zelfs als invalkracht op de school en het web van leugens dat hem omringt wordt alleen maar groter.

Alles valt en staat in Drillbit Taylor met de geloofwaardigheid van de acteerprestaties van de drie jonge acteurtjes. En eerlijk gezegd is het daar niet al te best mee gesteld. Van het voorspelbare scenario en de voor de hand liggende grappen moet deze komedie het namelijk ook niet hebben. Van de drie hoofdrolspelertjes zijn er twee afgrijselijk slecht. Eigenlijk is alleen Troy Gentile in de rol van de dikke Ryan echt te pruimen, al past zijn rol niet helemaal bij zijn leeftijd. Het joch komt een beetje als een puberende Tony Soprano over, maar dat heeft ook wel weer zijn charmes, bijvoorbeeld als hij in een rap battle treiteraar Filkins flink in zijn hemd doet staan.

Het grootste probleem zit hem toch in het titelpersonage, want na een tijdje de sores van de pubers gevolgd te hebben wordt het accent van de film wel erg sterk verlegd naar Drillbit zelf. Wilsons gehannes zich overal uit en onderuit te praten is in eerste instantie nog wel grappig, maar als Drillbit als invalkracht aan de bak gaat en in de lerarenkamer een medelerares het hof gaat maken, verslapt de aandacht al snel van de hoofdlijn van het verhaal. Regisseur Steven Brill (Without a Paddle) had er verstandig aan gedaan om de focus te leggen op de tieners f op Drillbit Taylor.

Na een uurtje blijkt dat je van het scenario, dat mede is getikt door acteur en schrijver Seth Rogen, toch meer had mogen verwachten. Rogens scenario en humor voor Superbad was toch wel heel andere koek als je ziet wat hij met Drillbit Taylor klaarspeelt. De humor is makkelijk, in eerste instantie aanstekelijk, maar ook flauw en voorspelbaar. Een venijniger toon had van Drillbit Taylor een veel interessanter project gemaakt, waardoor de het klassieke plotverloop nog wat minder storend was geweest.