« Terug naar de filmpagina ********

Nieuwe impuls doet wonderen voor comateuze franchise

door Bart-René Thiel
"To boldly go where no man has gone before." Deze zinsnede is sinds de eerste uitzending halverwege de jaren zestig onlosmakelijk verbonden met Star Trek. Ruim veertig jaar, 726 afleveringen verdeeld over zes tv-series en tien speelfilms later heeft de uitspraak in de openingssequentie zijn betekenis verloren. Er was voor de crew van het ruimteschip U.S.S. Enterprise simpelweg geen plekje in het universum over om te ontdekken. Toen in 2002 Nemesis keihard flopte en tv-station CBS in 2005 de stekker uit Enterprise trok, leek de The Final Frontier eindelijk bereikt.


Maar als Batman Begins en Casino Royale Hollywood iets hebben geleerd, is dat wanneer een franchise op een dood spoor is beland, je gewoon opnieuw kunt beginnen. Zogenaamde oorsprongverhalen laten de laatste paar jaar de bioscoopkassa's rinkelen. In tegenstelling tot andere series ligt er bij Star Trek echter een potentieel probleem op de loer. Eigenlijk veertig jaar aan problemen. Hoe je het wendt of keert, een reboot Trek zou in een inmiddels bekend universum plaats moeten vinden, waar het levenspad van elk personage al vaststaat. Of toch niet..?

Enter J.J. Abrams, het brein achter de hitserie Lost, monsterhit Cloverfield en regisseur van Mission: Impossible III (verreweg de beste uit de reeks). Samen met schrijvers/producenten Alex Kurtzman en Roberto Orci nam Abrams het Trek-universum onder de loep. Om werkelijk een nieuwe Frontier te creëren, hebben ze een gewaagde beslissing genomen: in een adembenemende openingsscène geeft een gebeurtenis een rigoureuze wending aan de levens van Kirk, Spock en de rest van de originele crew van de U.S.S. Enterprise.

Schone lei
Hierdoor krijgt Abrams de ruimte om met een schone lei te beginnen. Hardcore Trekkers (uhum) kunnen echter opgelucht ademhalen. Hij heeft de baby niet met het badwater weggegooid. De makers hebben goed gekeken naar de eerdere films om te onderzoeken wat bij een modern publiek nog werkt en wat niet. Net als de beste Star Trek-films, The Wrath of Khan en First Contact, is ook nu de plot doorspekt met de zucht naar wraak. Ditmaal gaat de bad guy verder dan elke voorganger om zijn gram te halen.

Naast vertrouwde verhaalelementen in een nieuw jasje is ook de kern van elk crewlid - op een vlijmscherp randje - grotendeels onveranderd gebleven. Zo is de jonge Kirk een schoolverlater, een dronkenlap en heeft hij een meterslang strafblad, maar is hij als het puntje bij paaltje komt uit het juiste hout gesneden. Spock (uitstekend gespeeld door Zachary Quinto) worstelt meer dan ooit om zijn Vulcaanse en menselijke kant met elkaar in vrede te laten leven.

Ook de special effects zijn dik in orde. Wilden de voorgangers nog eens lijken op een veredelde aflevering uit de tv-serie, ditmaal kan de film met zijn hyperrealistische ruimtegevechten en bloedmooie sets met groot gemak concurreren met andere blockbusters. En in vergelijking tot zijn soortgenoten weet Star Trek wél een balans te vinden tussen trucage en een doorwrochten plot. Zo op het eerste gezicht lijkt het alsof Abrams iets gelukt is, wat niemand voor mogelijk hield: Star Trek zowel aantrekkelijk te maken voor Trekkers, als voor de rest van de wereld.