« Terug naar de filmpagina ****

Vals sentiment nekt potentiële sciencefictionknaller

door Bart-René Thiel
Op papier heeft een remake van The Day the Earth Stood Still een hoge slagingskans: een sciencefiction spektakel met een intelligente boodschap. Het compacte en uiterst effectieve verhaal van het origineel uit 1951 heeft alles in zich om, na een paar updates, een heerlijke kaskraker te worden. Zo zou het Koude Oorlog thema uiteraard in een nieuw jasje gestoken moeten worden. Ook Gort, de robot bodyguard van alien Klaatu, kan niet langer een man in een pak zijn. Met de huidige, technische middelen hoeft dat geen probleem te zijn. Wanneer bekend werd gemaakt dat Mr. Matrix himself Keanu Reeves de rol van Klaatu op zich zou nemen, kon het niet misgaan.


Helaas ging het mis, verschrikkelijk mis. The Day the Earth Stood Still bevat zoveel mankementen, dat het moeilijk is om ergens te beginnen. Het scenario is een verzameling van ideeën. Enerzijds probeert het een serieus betoog te houden voor milieubescherming, anderzijds wil het een lekkere actieknaller zijn. In de kantlijn probeert het een integer bedoeld familiedrama af te werken. En als klap op de vuurpijl grijpt het sporadisch terug op het origineel.

Mengelmoes
Om al deze elementen in 106 minuten te proppen, moet je van heel goeden huize komen. Zowel scenarist David Scarpa (The Last Castle) als regisseur Scott Derrickson (The Exorcism of Emily Rose) beschikken niet over de kwaliteiten die nodig zijn om van deze mengelmoes aan ingrediënten een logisch of op zijn minst vermakelijk geheel te brouwen.

In een spectaculaire opening worden vlot de verschillende plotlijnen en bijhorende personages geïntroduceerd. Klaatu landt op een visueel indrukwekkende wijze in New York om de mensheid te waarschuwen. Als wij de planeet blijven misbruiken, worden we uitgeroeid. Hoewel Klaatu duidelijk over superieure technologie beschikt, wordt het wezen voordat hij ook maar één stap op de grond heeft gezet, neergeschoten door een nerveuze soldaat. Klaatu wordt naar een geheime locatie gebracht, waar een team van de slimste wetenschappers - waaronder Helen Benson (Jennifer Connelly op de automatische piloot), proberen hem te genezen. Benson heeft echter door dat de regering sinistere plannen met zijn gast heeft, en helpt Klaatu te ontsnappen. Uiteraard is Klaatu - op de overbekende onderkoelde Reeves-manier - pissig en kan niet wachten om zijn lijfwacht, de reuze robot Gort, op de ondankbare mensheid los te laten.

Gênante vertoning
Let the fun begin, zou je denken. De makers hebben echter andere plannen. In plaats van een leuke scifi rampenfilm duwen de makers de kijker opeens een stiefmoeder- zoonrelatieverhaallijn door de strot. Deze is echter zo banaal dat de soap As the World Turns hem nog zou afwijzen. Erger nog, deze gênante vertoning blijkt ineens de hoofdader te zijn, waaraan alle andere ondergeschikt zijn gemaakt. Waar is de milieuboodschap gebleven? Waarom weet Klaatu de wereldleiders niet te bereiken, als hij over superkrachten beschikt? Vervelend genoeg laat de film deze vragen onbeantwoord. Wel neemt hij uitgebreid de tijd om open deuren in te trappen. En lijkt de scenarist aan een geheugenstoornis te lijden. Om de haverklap wordt de simplistische plot door wegwerppersonages uitgelegd.

Wanneer Gort twee voor twaalf in actie komt om de mensheid een lesje te leren, gaat hij omslachtig te werk. Hij lijkt het vooral voorzien te hebben op een handvol gebouwen, een voetbalstadion en een eenzame vrachtwagenchauffeur. En speelde de titel in het origineel nog een rol van betekenis, nu wordt hij als gimmick gebruikt om de bungelende verhaallijntjes op het laatste moment aan elkaar te knopen.