« Terug naar de filmpagina *********

Allesbehalve het archetype van de antiheld

door Evelien van Baekel - Poodt
Er was eens een krankzinnige en hyper-gewelddadige antiheld. Deze vuil gebekte huurling stond bekend om zijn lompe humor en rake oneliners en om het doorbreken van de fourth wall oftewel praten tegen het publiek. Logisch dus dat comicfans benieuwd waren wat dit geliefde personage zou doen op het zilveren scherm. Maar na de rampzalige introductie van Ryan Reynolds als Deadpool in X-Men Origins: Wolverine (met dichtgenaaide mond nota bene, oh de ironie), was dit enthousiasme aardig getemperd. Totdat in 2014 spectaculaire nieuwe testbeelden van de Merc with a mouth 'uitlekten'. De animo voor een Deadpoolfilm bleek nog springlevend en Ryan Reynolds kreeg na X-Men Origins en Green Lantern een derde kans om de geschiedenis in te gaan als een populaire superheld. Zal hij ditmaal meer geluk hebben? De trailers werden goed ontvangen maar sommigen bekritiseerden de achterhaalde referenties in de vileine grapjes van Wade Wilson alias Deadpool. Filmstudio Fox liet in elk geval niets aan het toeval over; het internet werd de afgelopen maanden overspoeld met Deadpool tv-spots en Deadpool thema-video's, redacties werden zogenaamd overgenomen door de grofgebekte antiheld en iedere grote stad heeft wel een gepersonaliseerde Deadpool-poster. Maar overdaad schaadt is in dit geval goddank een ondeugdelijk clich.



Waarom wel?

De premisse van Deadpool is niet bijster verrassend, zeker niet in het spectrum van de stripverfilmingen: terminaal zieke man gaat akkoord met twijfelachtige experimenten en ontwikkelt zo bijzondere krachten. Maar het is niet zozeer wt er verteld wordt, maar h. Vanaf de eerste seconde tot aan de post-credits scne wordt ieder shot gelardeerd met het soort lompe humor dat dankbaar gebruik maakt van de leeftijdskeuring van 16 jaar en ouder. De scherpe observaties en referenties stapelen zich in rap tempo op en net wanneer je denkt dat regisseur Tim Miller onmogelijk ng meer hilariteit in de scne kan proppen, draait hij de knop a la Spinal Tap door tot standje elf. Deadpool heeft geen boodschap aan sociale conventies en zeikt alles en iedereen af. Ook de acteur in zijn pak. Ja echt: Ryan Reynolds die als Deadpool de acteerkwaliteiten van acteur Ryan Reynolds bekritiseert. Regisseur Tim Miller heeft het personage goed begrepen en zal ongetwijfeld door fanboys in de armen worden gesloten.

Waarom niet?

Deadpool is gigantisch grof. Dus als je niet zo gek bent op rondslingerende ledematen of lid bent van de Bond tegen vloeken, kun je deze film beter overslaan. Ook wordt er aardig veel terug gegrepen op andere films met superhelden in de hoofdrol. Dus als dit je eerste stripverfilming wordt, mis je een hoop leuks (en leef je stiekem een beetje onder een steen).

Kortom...

Reynolds heeft na twee desastreuze comicverfilmingen eindelijk een juweeltje te pakken. Regisseur Miller snapt zijn bronmateriaal en zet Deadpool op het grote scherm zoals hij hoort: krankzinnig en vol zwarte humor. Een tweede deel is inmiddels aangekondigd: wij kunnen niet wachten op nog meer chimi-fucking-changa's.

Redband trailer van Deadpool