« Terug naar de filmpagina *******

Bloederig kippenhok in besneeuwd Wyoming

door Jan-Peter Rook
Een nieuwe film van regisseur Quentin Tarantino is altijd een evenement op zich. De druktemaker achter moderne klassiekers als Reservoir Dogs, Pulp Fiction en Inglourious Basterds heeft maling aan de meeste conventies en doet het allemaal op zijn eigen manier. Zijn bijna obsessieve passie voor de western resulteerde in 2012 in het met twee Oscars bekroonde Django Unchained, maar schijnbaar was hiermee voor Tarantino de kous nog niet af. Ook zijn nieuwste film The Hateful Eight bevat tal van ingrediënten die een typische western nodig heeft. Denk hierbij aan trage maar prachtige shots van besneeuwde landschappen, een indringende muzikale bijdrage van de legendarische componist Ennio Morricone en een handvol memorabele personages die elkaar het licht in de ogen niet gunnen. Met een looptijd van bijna drie uur lijkt Tarantino behoorlijk in z'n nopjes met The Hateful Eight, maar hoe zit dat met de objectieve kijker?



Waarom wel?

Als er iemand is die zijn liefde voor films het beste in beeld weet te brengen, dan is het Tarantino wel. De prachtige shots van zijn vaste cameraman Robert Richardson zijn adembenemend mooi en in combinatie met Morricone's aanzwellende muziek ben je als kijker continu op je hoede voor wat er komen gaat. Zo worden we voorgesteld aan het hatelijke achttal waarnaar de titel verwijst en enkelen hiervan zijn uitermate vermakelijke hersenspinsels uit Tarantino's verziekte maar geniale koppie. Samuel L. Jackson - die de gevreesde premiejager Marquis Warren speelt - is in tijden niet zo goed geweest. Naast zijn intimiderende verschijning levert hij Tarantino's onmiskenbare oneliners af alsof hij ze ter plekke verzint. De show wordt echter pas echt gestolen door Tim Roth, die in The Hateful Eight een Christoph Waltz-achtige rol voor zijn rekening neemt. Zijn personage, een Britse beul genaamd Oswaldo Mobray, heeft aan een blik al genoeg om op de lachspieren te werken.

Waarom niet?

The Hateful Eight duurt heel erg lang. Naast de gewone versie is er ook nog een 70mm-release die met een ingebouwde pauze de drie uur daadwerkelijk aantikt, dus je moet er echt wel even voor gaan zitten. Wat opvalt is dat deze looptijd helemaal nergens voor nodig is. Van de zes hoofdstukken waaruit de film bestaat, hadden er minstens twee achterwege gelaten kunnen worden. Een flashbackscène dient enkel om op de valreep toch nog even wat loze bloedvergieten aan het geheel toe te voegen, zonder dat we iets nieuws over de personages of het verhaal te weten komen. Puur in narratief opzicht had The Hateful Eight net zo goed een korte film van een kwartier kunnen zijn, maar Tarantino lijkt er erg veel moeite mee te hebben om zijn gum te gebruiken. In dat opzicht is hij toch iets te zeker van zijn zaak en het gevolg is dat zijn nieuwste film qua scherpte en relevantie niet kan tippen aan zijn oudere - en kortere - werk.

Kortom...

The Hateful Eight is een waar filmfeestje, met enkele memorabele personages, hilarische dialogen en indrukwekkende momenten van regisseursschap. Probleem is echter wel dat Tarantino niet kritisch naar zichzelf lijkt te kunnen kijken, want met een karrevracht overbodige scènes en een belachelijke looptijd van drie uur slaat hij de plank toch ook behoorlijk mis. Gelukkig blijft Tarantino een van de weinigen die dit kan doen zonder een slechte film af te leveren.

Trailer van The Hateful Eight