« Terug naar de filmpagina

Het eerste wat opvalt in The Deep End is hoe traditioneel de film voor een zeer spannende en originele thriller eigenlijk is. Ondanks de zeer opmerkelijke gebeurtenissen, sex met een minderjarige, een huisvrouw die het dumpen van een lijk aan pakt alsof het gaat om het doen van de afwas, oogt de film heel normaal.

Wanneer Margaret het lijk vindt, lijkt ze geen moment te twijfelen om het ver weg van haar huis te dumpen. Wanneer ze daarna zijn auto voor het huis ontdekt, twijfelt ze nog minder lang om terug te gaan naar het lijk om de autosleutels uit de broekzak van het lijk te halen. Hoe daadkrachtig Margaret Hall ook handelt, haar goed bedoelde acties lijken haar alleen maar meer en meer problemen te bezorgen. De familie vraagt zich inmiddels langzaam af waar moeder toch de hele tijd mee bezig is. Alleen de oudste zoon Beau, om wie het allemaal gaat, heeft een vermoeden.

Af en toe doet The Deep End denken aan een goede Hitchcock thriller. Een compleet onschuldige vrouw belandt in de ene angstaanjagende situatie na de andere. De film is echter gebaseerd op The Blank Wall, een filmnoir-achtig boek uit de jaren '40. Ondanks alle stijlinvloeden komt de film geheel overtuigend over. Nergens wordt the Deep End ongeloofwaardig of saai.

Regisseurs Scott McGehee en David Siegel tonen zich vaardige en overtuigende regisseurs. Na hun eerste, bizarre film Suture komt The Deep End prettig spannend over. Veel hebben ze overigens te danken aan het uitstekende acteerwerk van vrijwel alle hoofdrolspelers. Tilda Swinton als moeder Margaret is helemaal het vermelden waard. Ze is ingetogen en toont nauwelijks emoties. Toch leeft de kijker volledig met haar mee. Dat is misschien nog wel de grootste verdienste van deze verder uitstekende thriller.

Jorn Konijn