« Terug naar de filmpagina

In 1960 besloot Alfred Hitchcock om een ander soort film te maken dan hij ooit had gedaan. De Amerikaanse censuur was soepeler geworden en B-films leverden dankzij hun roulatie in drive-in bioscopen vele malen hun kosten op. Dit gaf hem de mogelijkheid om eens te experimenteren met het horrorgenre en zijn veelzijdigheid aan de wereld te tonen. Om kosten te drukken gebruikte hij in plaats van zijn gebruikelijke filmcrew het team van de populaire televisieserie 'Alfred Hitchcock presents'. Slechts Bernard Herrmann, zijn huiscomponist en zijn persoonlijke assistente Peggy Robertson mochten meewerken.

Het lukte Hitchcock om de film voor slechts een miljoen dollar te voltooien. Hij was echter nog niet overtuigd van de kwaliteit en speelde zelfs met het idee om de film in te korten en te gebruiken voor de televisie. Maar zoals zo vaak had zijn vrouw Alma een positieve invloed op hem en werd de film in de bioscoop gebracht. 'Psycho' was binnen de kortste keren een daverend succes en één van de eerste zogenaamde 'hypes'. De invloed die de film op het horrorgenre heeft gehad, is bovendien niet te onderschatten. In 1998 maakte Gus Van Sant een exacte remake van 'Psycho'; de film werd wereldwijd afgekraakt onder het motto 'if it ain't broke, then don't try to fix it'.

De kantoormedewerker Marion Crane is niet gelukkig, ze heeft een geheime relatie met een getrouwde man en wil graag met hem trouwen. Om de kosten van een scheiding te dekken slaat Marion in een opwelling met honderd duizend dollar van haar baas op de vlucht. Op weg naar haar minnaar wordt ze overvallen door noodweer en schuilt ze in het motel van de zonderlinge Norman Bates. Terwijl ze een douche neemt wordt ze vermoord door een vrouwenfiguur.

Na haar vermissing gaan haar minnaar, haar zus en een privedetective op onderzoek uit. Per toeval komt het drietal terecht bij het Bates Motel en ondervragen ze Norman of hij iets weet. Hij beweert Marion nooit gezien te hebben. De detective gelooft hem niet en keert op een avond terug naar het huis van Bates, daar wordt hij vermoord door dezelfde vrouwenfiguur. Ook Marion's minnaar en zus zijn niet overtuigd door de nerveuze Norman en besluiten nog een kijkje te nemen bij het motel, daar komen ze tot een schrikbarende ontdekking.

Dat Hitchcock niet voor niets 'the Master of suspense' wordt genoemd wordt duidelijk als je de film op het puntje van je stoel bekijkt. De film is niet alleen haast ondragelijk spannend maar staat ook garant voor een aantal behoorlijke shocks. Dat de hoofdrolspeelster Janet Leigh na 40 minuten plots wordt vermoord zie je echt niet aankomen. Dit was een gedurfde zet van Hitchcock, maar dit heeft de film wel een legendarische status gegeven. Door de schitterende muziek van Herrmann (Hitchcock wou eigenlijk geen muziek tijdens de douchescene!), de zwart/wit fotografie van John Russell en de titelsequentie van Saul Bass is 'Psycho' met recht een meesterwerk te noemen.

Arend Andreae