« Terug naar de filmpagina

De wereld van Pedro Almodovar wordt bevolkt door travestieten, lesbo's, homo's, wanna-be sterren en andere figuren die afwijken van de gebruikelijke middelmaat. Almodovar heeft zijn fascinatie voor dit soort personages nooit onder stoelen of banken geschoven, in zekere zin is hij van al deze personages een beetje. Hij hanteert al vijfentwintig jaar dezelfde stijl en tot voor kort oogstte hij weinig lof binnen de geïnstitutionaliseerde filmwereld. Op het filmfestival van Cannes in 1999 kreeg Almodovar eindelijk waardering door de prestigieuze juryprijs voor zijn nieuwste film 'Todo Sobre mi Madre' in de wacht te slepen.

De film vertelt het dramatische verhaal van Manuela, een vrouw op middelbare leeftijd die haar zoon Esteban op zijn zestiende verjaardag naar een theaterversie van 'A Streetcar Named Desire' neemt en aansluitend de ware identiteit van zijn vader wil openbaren. Na afloop van de voorstelling rent de jongen achter de auto van hoofdrolspeelster Huma Rojo aan om een handtekening te bemachtigen, maar in al zijn euforie wordt hij dodelijk aangereden door een auto. Manuela vertrekt volledig in shock naar haar oude geboorteplaats Barcelona die zij onvlucht had om de vader van Esteban te ontlopen.

In Barcelona ontmoet zij de travestiet Agrado, de zwangere non Rosa en andere mensen uit haar verleden die ze besluit te helpen met het oplossen van hun problemen om zo uiteindelijk ook haar eigen problemen op te lossen.

Zo op het eerste gezicht lijkt 'Todo Sobre mi Madre' weinig af te wijken van Almodovars vorige werk. Toch is er ergens in die vijfentwintig jaar is iets gebeurd waardoor Almodovar met 'Todo Sobre mi Madre' eindelijk een meesterstuk afgeleverd. Er is emotie, oprechte emotie. Prachtig uitgewerkte personages die de kijker met een enkele zin een traan in de ogen kunnen laten ontspringen. Waar zijn personages vroeger vooral campy, kitscherige persiflages waren, zijn ze nu mensen van vlees en bloed.

Dat is hoogstwaarschijnlijk de grootste verdienste van Almodovars nieuwste film aangezien het verdere verhaal weinig opzienbarend is. Het lijkt erop dat met de tijd Almodovars werk steeds meer aan diepte wint. Nergens verloochent hij zijn eigen verleden. Ditmaal voegt hij er iets aan toe. Wijsheid komt tenslotte met de jaren.

Jorn Konijn